Asset Publisher
Rezerwaty
Rezerwat przyrody jest obszarem obejmującym zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym ekosystemy w tym siedliska przyrodnicze, a także określone gatunki roślin i zwierząt, elementy przyrody nieożywionej, mające istotną wartość ze względów naukowych, przyrodniczych, kulturowych bądź krajobrazowych. Aktualnie na terenie Nadleśnictwa Mielec znajdują się dwa rezerwaty przyrody o łącznej powierzchni 64,19 ha (powierzchnia leśna 62,01 ha). Są to rezerwaty: „Jaźwiana góra" oraz „Pateraki".
Aktualnie na terenie Nadleśnictwa Mielec znajdują się dwa rezerwaty przyrody o łącznej powierzchni 68,98 ha (powierzchnia leśna 61,50 ha), co stanowi 0,67 % ogólnej powierzchni Nadleśnictwa. Są to rezerwaty:
„Jaźwiana góra"
„Pateraki".
Rezerwat „Jaźwiana Góra"
Rezerwat zajmuje powierzchnię 4,02 ha i mieści się w leśnictwie Ostrowy.
Celem ochrony jest zachowanie fragmentu lasu obrazującego różne stadia rozwojowe naturalnego drzewostanu jodłowo-bukowego, w tym zbiorowisk należących do zespołów: boru mieszanego Pino-Quercetum i olsu torfowcowego Sphagno squarrosi-Alnetum.
Teren rezerwatu stanowi pozostałość dawnej Puszczy Sandomierskiej. Zajmuje on północno – zachodni stok wydmy wraz z fragmentem jej podnóża. Występują tutaj dwa typy siedliskowe: LMśw (stok wydmy) na glebie rdzawej bielicowej oraz LMw (podnóże) na glebie murszowo-glejowej. Flora rezerwatu obejmuje ok. 50 gatunków roślin naczyniowych (w tym 12 gatunków drzew: jodła pospolita (Abies alba), Picea Excela, Pinus sylvestris, Populus tremula, Betula verrucosa, Alnus glutinosa, Carpinus betulus, Fagus sylvatica, Quercus robur, Padus avium, Tilia cordata, Acer platanoides oraz 8 gatunków krzewów: Salix cinerea, Sorbus aucuparia, Daphne mezereum, Evonymus verrucosa, Frangula alnus, Sambucus nigra, Sambucus racemosa, Viburnum opulus). W runie wystepują gatunki siedlisk lasowych (Rubus ideaus, Moehringia trinervia), borowych (Vaccinum myttrillus, Pteridium aquilinum) i bagiennych (Carex elongata, Peucedanum palustre, Lysimachia vulgaris). Z roślin chronionych można tu spotkać: Daphne mezereum, Lycopodium annotinum (ochrona ścisła), Frangula alnus, Viburnum opulus, Polypodium vulgare, Convallaria maialis (ochrona częściowa).
Rezerwat „Pateraki"
Rezerwat zajmuje powierzchnie 60,17 ha i mieści się w leśnictwie Pateraki.
Rezerwat „Pateraki" reprezentuje stosunkowo cenny obiekt biocenotyczny, o czym decyduje wartość występujących tu zbiorowisk roślinnych: ich skład gatunkowy, stopień zachowania, obecność szeregu roślin chronionych i rzadkich, jak również znaczenie dla świata zwierząt. Obiekt w pozytywnym znaczeniu wyróżnia się od sąsiadujących z nim drzewostanów, w przewadze sosnowych.
Rezerwat „Pateraki" leży na terenie równinnym, niekiedy odznaczającym się obecnością niewielkich deniwelacji. Obejmuje drzewostan położony na dawnych podmokłościach tworzonych przez rzeczkę Jamnica, towarzyszący na długości około 1800 m temu ciekowi.Przeważającą część rezerwatu zajmują zbiorowiska leśne, wśród których dominuje grąd subkontynentalny Tilio-Carpinetum. Mały areał przypada na kontynentalny bór mieszany Querco roboris-Pinetum. W rezerwacie obecny jest również łęg jesionowo-olszowy Circaeo-Alnetum wykształcony jedynie w postaci wąskiej smugi wzdłuż Jamnicy oraz zbiorowisko segetalne z klasy Secalietea na roli będącej poletkiem łowieckim. Na podkreślenie zasługują rośliny objęte ochroną gatunkową. Warto wymienić kilka objętych ochroną ścisłą: lilię złotogłów Lilium martagon, bluszcz pospolity Hederá helix (odnaleziono m in. okaz tego gatunku o średnicy pnia wynoszącej około 5 cm), kruszczyka szerokolistnego Epipactis helleborine, bardzo obfitego w niektórych partiach rezerwatu wawrzynka wilczełyko Daphne mezereum czy śnieżycę wiosenną Leucoium vernum, której pojedynczy okaz odnaleziono na dawnym, obecnie już wyschniętym, meandrze rzeki. Integralnym elementem obiektu są drzewostany, w których dominującą rolę odgrywa dąb szypułkowy. Wyróżnia je stosunkowo wysoka zasobność i przewaga starszych klas wieku. Równie ważna jak flora rezerwatu jest jego fauna. W przewadze pozostają tutaj taksony niżowe, z których na szczególną uwagę zasługują ptaki. W rezerwacie bytują ponadto interesujące, objęte ochroną ssaki.
Asset Publisher
Asset Publisher
Nasze lasy
Nasze lasy
Nadleśnictwo Mielec obejmuje swoim zasięgiem lasy znajdujące się na wschód od Mielca...
Nadleśnictwo Mielec składa się z jednego obrębu leśnego Mielec. Organizacyjnie podlega Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie (Ryc.1).
Powierzchnia Nadleśnictwa wg stanu na dzień 01.01.2013r. wynosi 9255,85 ha.
Lasy Nadleśnictwa Mielec leżą na terenie województwa podkarpackiego, w powiecie mieleckim i kolbuszowskim oraz sześciu gminach: Cmolas, Majdan Królewski, Niwiska, Gawłuszowice, Mielec, Tuszów Narodowy i na terenie miasta Mielec (Ryc.2).
Nadleśnictwo podzielone jest na 7 leśnictw: Cyranka, Czajkowa, Mościska, Ostrowy, Pateraki, Szydłowiec, Malinie (Ryc.3).
Lasy Nadleśnictwa są pozostałością dawnej Puszczy Sandomierskiej, według regionalizacji przyrodniczo – leśnej leżą w:
- Krainie VI Małopolskiej;
- Dzielnicy 10 Niziny Sandomierskiej;
- Mezoregionie Puszczy Sandomierskiej.
Do głównych rzek będących w zasięgu Nadleśnictwa należy rzeka Wisła (jest to ciek
I rzędu) oraz rzeki Trześniówka i Babulówka (są to cieki II rzędu). Do cieków III rzędu należą potoki: Smarkata, Kozieniec, Jamnica, Złota oraz Szydłowiec. Dopływy w/w potoków stanowią kanały i rowy należące do IV rzędu cieków.
Obszar Nadleśnictwa stanowi teren w przeważającej części równinny z niewielkimi wzniesieniami w środkowej i południowo – wschodniej jego części. Od zachodu i północy otacza go dolina Wisły i Wisłoki, na południu i wschodzie znajduję się niewielkie wzniesienie morenowe związane z zasięgiem zlodowacenia krakowskiego. Wysokość n.p.m. zawiera się w przedziale od 100 do 250m.
Klimat omawianego obszaru zaliczany jest do klimatu podgórskich nizin i kotlin. Średnia temperatura roczna wynosi 8,3 ºC, średnia długość okresu wegetacyjnego - 220 dni, zaś średnia suma opadów rocznych - 625mm.
Dominującymi wiatrami są wiatry z kierunków zachodnich, południowo–zachodnich i południowych. Wiatry silne ( od > 15m/s do > 10 m/s) występują około 20 dni w roku.
Podłoże obszaru Nadleśnictwa tworzą skały okresu mioceńskiego przykryte czwartorzędowymi utworami powierzchniowymi. Stanowią je różnej miąższości piaski, rzadziej żwiry różnego pochodzenia. Pod wpływem szaty roślinnej oraz w wyniku oddziaływania klimatu i określonych stosunków wodnych wykształciły się różne typy gleb (Ryc.4).
Na terenie Nadleśnictwa przeważają umiarkowanie ubogie i umiarkowanie żyzne (91,62%), świeże i wilgotne (96, 09%) siedliska leśne, stwarzające dogodne przyrodnicze warunki do produkcji leśnej, głównie dla sosny.
Pewien wpływ na stan siedlisk ma proces przywracania lasów na grunty porolne oraz na terenach uszkodzeń przemysłowych – lasy Nadleśnictwa znajdują się w strefie słabych uszkodzeń (I strefa), a przez 20 lat występowała tu również II strefa uszkodzeń.
Teren Nadleśnictwa Mielec jest dość jednolity pod względem składu gatunkowego drzewostanów. Większość stanowią bory mieszane i uboższe warianty lasów mieszanych, które zasadniczo różnią się tylko stosunkiem udziału sosny i dębu.
Główne typy siedliskowe lasu na terenie Nadleśnictwa to BMśw, BMw oraz LMw (Ryc.5). Sporadycznie występuje Bśw, LMb, Ol, LMśw.
Głównym gatunkiem lasotwórczym jest sosna zwyczajna, zajmująca 86% powierzchni. Brzoza, dąb, olsza stanowią jej uzupełnienie, sporadycznie występuje także: świerk, jodła
i grab.
Drzewostany w wieku powyżej 100 lat zajmują łącznie powierzchnię 404,14 ha. Dominują w nich starodrzewy sosnowe występujące na powierzchni 335,53 ha. Poza nimi występują jeszcze drzewostany dębowe i olchowe zajmujące odpowiednio 56,82 ha i 11,79 ha powierzchni (Ryc.6).
%
Najstarszymi i najcenniejszymi drzewostanami są dębiny stanowiące trzon rezerwatu częściowego „Pateraki". Wiek ich waha się w granicach 117 - 142 lat. (pojedynczo występują tam dęby starsze - nawet 160-cioletnie).
Fot.1 Wejście do rezerwatu „Jaźwiana Góra"
Gospodarstwem specjalnym objęto w całości rezerwaty (Fot.1) i lasy stanowiące ostoje zwierząt chronionych. Objęto nim również lasy wodochronne na siedliskach BMb i LMb oraz lasy wodochronne znajdujące się w wyznaczonej przez wojewodę podkarpackiego strefie ochronnej ujęć wody.
Fot.2 Fragment rzeczki Smarkata na terenie Nadleśnictwa w Leśnictwie Ostrowy
Od dawna znana jest rola lasów w kształtowaniu stosunków wodnych - lasy wodochronne mają największy udział (43,4 %) w lasach ochronnych. Działają one regulująco na stany wód podwyższając niskie i obniżając wysokie. Są to głównie drzewostany rosnące na siedliskach wilgotnych, wzdłuż rzek i innych cieków wodnych oraz otaczające bagna i torfowiska. Lasy wodochronne chronią także zasoby wód podziemnych.
Lasy stanowiące ostoje zwierząt chronionych (0,2 %) są to stare drzewostany sosnowe położone w środku dużych kompleksów leśnych stanowiące strefę ochronną miejsc bytowania zwierząt podlegających ochronie gatunkowej. Poza obszarami objętymi ochroną rezerwatową największą koncentracją elementów przyrodniczych charakteryzują się drzewostany położone nad rzeczką Smarkata (Fot.2). Są to drzewostany, głównie starszych klas wieku, rosnące na mieszanych borowych i lasowych siedliskach wilgotnych z dużym udziałem podszytów i podrostów z ciekawą florą runa i bogatą fauną. Występuje tu bóbr, wilk, a nad stawami występuje ptactwo wodne. Rzeczka Smarkata tworzy liczne meandry i zakola, miejscami posiada głęboko wyżłobione koryto, obok którego występują zalane wodą starorzecza. Wody tej rzeczki są wysokiej klasy czystości, stwierdzono w nich występowanie raka stawowego Astacns lepodactilus. Rzeczka stanowi granicę z obrębem Babule Nadleśnictwa Nowa Dęba.